قرار بود درمان باشیم نه درد. مرهم باشیم نه زخم. مدت هایت یک جنگنجوی غمگین م. یک ادامه'>ادامه دهنده ی بی رویا. به خودم زیادی سخت می گیرم. این را اغلب به من گفته اند ولی باز هم فکر می کنم در همین سخت گرفتن هم کوتاهی کرده ام. باید ادامه دهم و در میان این همه مبهم یک امید یافت. شاید مشکل باشد اما ناممکن نیست. شای این قدر ها هم سخت نباشد، ولی خب آسان هم نیست.

نه، ما مردمان مرثیه و ذکر مصیبت یم. اهل رضایت نیستیم و دنبالش هم نیستیم، بیشتر اهل اینیم که بر سنگی و فاجعه ای بگرییم و روضه بخوانیم. ادبیات جمعی ما آمادگی ذکر تراژدی های دردناک بسیاری را دارد. البته که تاریخ و ادبیات ما رنج دیده است و بسیار هم دیده است، شاید این رنج دیدگی را در تاریخ ملت های دیگری هم بتوان یافت اما فرهنگ ما بیش از آنچه که تصور کنی دل به دریای غم زده است. ... انتشار ناقص ادامه مطلب

خبر کوتاه بود اما دردناک: طبق گزارشات پس از بروز نقص فنی برای یکی از هواپیماهای "هواپیمایی وارش" در فرودگاه کنارک، گروه فنی مهندسی در حال تعمیر و رفع نقص موتور هواپیما بودند که ناگهان یکی از تکنسین های حاضر در محل حادثه به داخل موتور کشیده شده و جان خود را از دست میدهد. اگر بارها و بارها در زیر هواپیما در حال رفع نقص و یا چک کردن صلاحیت پروازی آن بوده باشید متوجه می شوید که چقدر این مخاطرات محتمل هستند و هر لحظه ممکن است گریبان شما بگیرد. رعایت ایمنی و دستورالعمل ها به طور محسوسی ار مخاطرات احتمالی می کاهد اما استرس، فشار عصبی، چارچوب ها و سیاست های مدیریتی هر سازمان، انتظارات خدمه پروازی، مسافران و غیره، هماهنگی با سیستم فرودگاهی و خدمات زمینی، عدم رعایت مفاهیم عوامل انسانی و محدودیت های سخت افزاری و نرم افزاری، نقص آموزشی، مسائل پیرامونی و ... همه و همه دست به دست هم می دهند تا زنجیره یک رخداد تکمیل شود و حادثه ای تا این حد ناگوار رخ دهد. جزئیات این حادثه به طور عمومی منتشر نشده و هنوز نظری درباره آن نمی توان داد. همان طور که قبل تر ذیل مطلب سوگندنامه متخصصین تعمیرات و نگهداری هواپیما گفته بودم شغل تکنسین تعمیر و نگهداری هواپیما از اهمیت بالایی برخوردار است و درست است که هدایت هواپیما به عهده سر خلبان است اما بخش اعظمی از تامین پرواز بی خطر  به عهده متخصصان تعمیر و نگهداری هواپیما ست، حتی اگر این تامین پرواز بی خطر به قیمت جان آن ها تمام شود. تیم مهندسی که صلاحیت پروازی یک هواپیما را با تعمیر و نگهداری، پایش اطلاعات و چک و سرویس دوره ای تامین می کند با مخاطرات بسیاری مواجه است و طبق آنچه که من دیده ام اغلب این افراد به یاری علاقه و انگیادامه مطلب

از من می شنوید از همین امروز اقدام به دوست داشتن خودتان کنید اگر تا امروز خودتان را دوست نداشته اید. شاید این یک توصیه ی سطحی و شبیه به محتوای سمینارها و کتب روانشناسی زرد باشد اما به یک فکت منطقی و درست اشاره می کند. فقدان پذیرش و دوست داشتن خود چیز ساده ای نیست که بتوان به راحتی از کنار آن گذشت چرا که عواقب و نمودهای بشدت عمیقی در زندگی شما خواهد داشت. تنها یکی از عمده ترین آن ها کاهش عملکرد و کارایی شماست، از طرفی امکان و شجاعت انتخاب را نیز از شما سلب کرده و شما را بدل به یک بازنده می کند. این ها را با توجه به تجربه ی خودم از مدت ها بی مهری به خویشتن بیان می کنم. من شاید نه تا انتهای این راه که تا نیمه ی آن را پیمودم و واقعا هیچ حس خوبی به این مسیر پشت سر ندارم. راهی که شما را مدام مجبور به خود مقصر پنداری می کند و قضاوت تان از شرایط و وضعیت موجود را بشدت مسموم می کند. طوری که انگار مرکز تمام اشتباهات و اتفاق های غلط دنیا شما هستید. در این شرایط حتی به اطرافیان تان هم این اجازه داده می شود که اشتباهات شان را به گردن شما بیندازند و این چندان به فرصت طلبی و سواستفاده گر بودن آن ها مربوط نیست این صحنه آرایی شما را مدام در نقش قربانی معرفی می کند، این خاصیت این وضعیت است. نمی گویم که به سر دیگر طیف که خودشیفتگی و خودخواهی ست فکر کنید بلکه خود را به اندازه دوست بدارید و بدانید که همه چیز در کنترل شما نبوده، شما گاهی قربانی شرایط و انتخاب های دیگران شده اید و نه قربانی انتخاب های خودتان. مسئولیت انتخاب ها را از شما می گیرد.  ادامه مطلب

نسل ِ من https://nasleman.blog.ir/ fa https://blog.ir/ Thu, 17 Feb 2022 11:44:12 +0330 خستگی https://nasleman.blog.ir/1400/11/28/%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DA%AF%DB%8C <div style="direction:rtl"><p>مثل ماری درون خودم چمبره زده ام، انگار که می خواهم خودم را بغل کنم اما دستی ندارم، می خواهم دلم را دلداری بدهم اما دلی ندارم، می خواهم به فردا امید داشته باشم اما امیدی ندارم، می خواهم از حال لذت ببرم اما حالی ندارم، نمی دانم چه مرگم شده، فقط خوب می دانم که خسته ام. به اندازه ی سی سال مقایسه آنچه که هست و آنچه می توانست باشد خسته ام. به اندازه سی سال ندانستن خسته ام. از اینکه حال اطرافیانم خوش نیست خسته ام، از اینکه کسی نمی گوید درست می شود، از اینکه امیدی نمی بینم به درست شدن خسته ام. من حتی از فردا هم خسته ام. این همه امروز گذشت و نشد اصلا چرا فردا دیگر؟</p></div> Thu, 17 Feb 2022 11:44:12 +0330 https://nasleman.blog.ir/1400/11/28/%D8%AE%D8%B3%D8%AA%DA%AF%DB%8C#Idea محسن جمشیدی http://blog.ir/blogs/18tr_ZqaFoU/posts/vHs8UMYwbJo 0 نمی توانم ادامه دهم، ادامه خواهم داد https://nasleman.blog.ir/1400/10/11/%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D9%85%D9%87 <div style="direction:rtl"><p style="text-align: justify;"><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size:22px;">این روزها انگار بیشتر از هر وقتی خالی از شوق و انگیزه ام. هیچ چیزی آنقدر خواستنی نیست برایم که بر این حجم نخواستنم غلبه کند و شور حرکت های سرشار از شور و شوق را در من بیانگیزد. انگار خاموشم. البتادامه مطلب

امروز موقع رد شدن از مقابل یک طباخی صحنه ای نظرمو جلب کرد، فردی رو دیدم که پشت یک میز نشسته بود و روی میز شاید یک سرویس کامل چیده شده بود اما چیزی که توجه منو جلب کرد ابر حجیم تنهایی بود که انگار بالای سر اون آدم حس کردم. خیلی کوتاه چشم هاش و حرکات بدنش رو دیدم و انگار جنس نشستنادامه مطلب

این روزها انگار بیشتر از هر وقتی خالی از شوق و انگیزه ام. هیچ چیزی آنقدر خواستنی نیست برایم که بر این حجم نخواستنم غلبه کند و شور حرکت های سرشار از شور و شوق را در من بیانگیزد. انگار خاموشم. البته به جز وقت اضطرار و اضطراب. که آن هم در وقت نگرانی برای حال و احوال اطرافیانم سراغم می آید و ادامه مطلب

مثل ماری درون خودم چمبره زده ام، انگار که می خواهم خودم را بغل کنم اما دستی ندارم، می خواهم دلم را دلداری بدهم اما دلی ندارم، می خواهم به فردا امید داشته باشم اما امیدی ندارم، می خواهم از حال لذت ببرم اما حالی ندارم، نمی دانم چه مرگم شده، فقط خوب می دانم که خسته ام. به اندازه ی سی سال مقایسه آنچه کادامه مطلب

کمتر از ۷۰۰ روز تا سی مطلب سالگی نیلوبلاگ ام باقی مانده و ۷۰۰ روز کم فرصتی نیست برای تغییر و رشد. می شود پا در عرصه هایی نهاد که هیچ وقت پیش از این تجربه شان نکرده ام و در دنیایی وارد شد که جهان ذهنی ام را دیگرگون ادامه مطلب

موضوعیت هر چیزی موجودیت آن است. پیرو تعبیر "هر چیز که در جستن آنی، آنی" می توان گفت که موضوعیت عینِ موجودیت است و اینکه موضوع یا درونمایه (Motif) زندگی هر کس چه چیزی ست نشان دهنده ی غایت و فلسفه (Philادامه مطلب

مردمانی غرق شده در امواج اوضاع امروز ما شبیه به افرادی ست که در یک کشتی شکسته، در دریای متلاطم طوفانی گیر افتاده اند و هر بار از سویی با مطلب مطلب موج نیلوبلاگ نیلوبلاگ جدیدی مواجه می شوند و یک قدم به مرگ و نیستی نزدیک تر. ما درادامه مطلب

فکر می کنید دم چند تا از پنجره های شهر آدمی به نظاره ی طلوع ایستاده؟ طلوع خورشید برای چند نفر مهمه؟ تو این همه سال خود تو چند بار حرکت ابرها رو تماشا کردی؟ یا چند بار غرق شدی توی ستارهای آسمان؟ ما بقدادامه مطلب

امروزه بیش از گذشته به این پدیده برخورد می کنیم که بخواهیم خودمان را معرفی کنیم، چرا که در دنیای وسیعی از ارتباطات با افراد زیادی برخورد می کنیم که هیچ شناختی از ما ندارند. لازمه ی عصر ارتباطات و دیجیادامه مطلب

” یاد گرفتهام که هر وقت نمیشود پیادهروی کنم یا به دل کوه و صخره بزنم و قایق سوار شوم و از دنیا دور شوم؛ صدای جهان را قطع کنم و به سکوت پناه ببرم.” "ارلینگ کاگه" امروزه باید صدای جهان را قطع کرد و سادامه مطلب

این روزها بیش از پیش به حجم کثافتی که در فضای شبکه های اجتماعی جاری ست پی برده ام. به طور کلی شبکه های اجتماعی در بحران ها و پرداختن های بیش از حد به موضوعات و اخباری که نباید پیشرو هستند. متاسفانه شبادامه مطلب