تجربه حضور در رویداد معرفی نیازهای فناورانه, تعمیر, و نگهداری, هواپیما در کنار آموزه های تخصصی آن که به جهت هم صحبتی و همراهی با متخصصین صنعت حاصل شد، منجر به آشنایی مختصری با پشت پرده ی تامین قطعات و سر

احتمالا گذشته از اغلب مصائب اقتصادی و مشکلات عدم ثبات قیمتی که هنگام خرید از آن ها رنج می بریم، همه مان اندک تجربیات ماندگاری از خرید لذت بخشی را در ذهن داشته باشیم. بهتر است که یکی از این موارد را در

شبکه های اجتماعی هر یک به هویت خاصی شناخته می شوند که که در واقع نشات گرفته از تاثیر سیاست گذاری های تولید کنندگان و توسعه دهندگان آن شبکه اجتماعی بر ذهنیت جامعه کاربری ست. در این میان در بین شبکه های

شغل تکنسین تعمیر و نگهداری, هواپیما, از اهمیت بالایی برخوردار است و درست است که هدایت هواپیما, به عهده سر خلبان است اما بخش اعظمی از تامین پرواز بی خطر به عهده متخصصان تعمیر و نگهداری, هواپیما, ست. بر همی

نفیسه مرشدزاده - بازنشر در سال های جوانی، من و دوست هایم خیلی افتاده بودیم تو خط اخلاق و اعتقاد. نه این که ما خیلی خاص باشیم. اصولا مد بود. مثل الان که بعضی چیزهای دیگر مد است، آن موقع هم تب کلا

من جزو آن دسته از افراد هستم که سکوت و آرامش محیطی فضای کار بشدت برایم مهم است و همین طور برای تمرکز روی کارهای فکری به سکوت احتیاج دارم. پیش تر شدت این موضوع کمتر بود و حتی در محیط های شلوغ هم مطالعه

معنای نهان در پس سکوت سکوت دریچه ی جهان درونی ست، کلید دستیابی به دریافت های جهانِ درون. حتما برای همه مان پیش آمده که پاسخ سوالی را نه در بیرون و جهان اطراف که در درون مان جستجو کرده ایم. اینکه ما چق

حسن وارث حکومتی است که از پدر مانده و فرمانده سپاهی است که در درونش نفاق تا اعماق صمیمی ترین یاران وی نفوذ کرده، بهترین افسران و فرماندهان سپاه، پنهانی با پول ها و با زورها و وعده های بنی امیه سر و سِ

به نام خدا، همانکه در هر قدم لطف و یاریش محسوس است و در هر نفس شکرش لازم. پروردگار جهانیان که نور آسمان و زمین است، نور. خالق ارحم الراحمین که در هر مصیبتی همگام با مخلوق درد می کشید، غصه می خورد و روح مربوب را گنجایش می بخشد.

مدت هاست چیزی ننوشتم، حالا هم که گره از زبان قلم گشودم به موجب سخن از مفهومی ست که لحظه لحظه ی زندگیی و هستی مان در گرو آن است:   خدا،   پروردگار، خالق، باقی، حق. به حق که سخن از جهان بی اشاره به خالق در

من خود به چشم خویشتن دیدم که حق   اعجاز   کرد ناکرده را ممکن نمود از نیستی، هستی وجود

حتی حالا که کمتر از یک شبانه روز از آن لحظه گذشته تصویر واضحی از لحظه ی زلزله در ذهن ندارم. تنها شاید بتوانم با واژه ی آشوب و دلهره و ترس و دستپاچگی و از این دست واژه ها آن لحظه را به تصویر بکشم. زلزله نه تنها چهار ستون کالبد خانه را که تمام پیکر فکری مرا لرزاند. من بارها با واژه ی مرگ و مصیبت رو در...

من کاشف زیبایی های تو ام. چشم هایت را وقتی که نزدیک ترین م شدی کشف کردم و آتشفشان درون ت را وقتی که... بگذریم. من جغرافیای تو را می دانم با لحظه لحظه ی نگاه ت اوج گرفتم با خنده هایت شاد شده ام و با اخم پیشانی ات غم زده، من حال و هوایِ تو را بلدم. اما تو، تو سرزمین زیبای هایِ منی، تو بهشت روی زمینی و...

زندگی ما چنان با مرگ درآمیخته ست که در هر نفس مرگ را زندگی می کنیم. جایی که هستیم انگار فقط در نفی نیستی “هست” شده ایم و این جز در نبودن آن دیگری معنا نمی یابد. مرگ شاید سوال بزرگ بشر باشد، زندگی هم. من بارها گفته ام پاسخ این دو سوال در یک جواب است. زندگی چیزی جز مرگ نیست. ما سال ها با ترسی زندگی می...

انگار رسمِ عصرِ ما سطحی گرایی ست، به گونه ای که در پوسته ی هر چیزی می مانیم، تنها تا سطحی ترین لایه ی هر موضوعی را می کاویم و به ظاهر قانع یم. این دردِ بی عمقی ژرفنای نگاه و دیدگاه را از ما گرفته و در هر رشته ای در سطح مانده ایم. کاش در رشته ای، مهارتی، تخصصی چیزی به بطن وجودش دست یافته بودم و چون ن...

گاهی سراسر منتظر اتفاق خوبی هستی که تو را بیرون بیاورد از هیاهوی ناجور درون ت، از خستگی ها و شلوغی های وجودت اما... همیشه بدتر از هر بدی وجود دارد و چیزی به نام بدترین مطلق نیست چرا که اوضاع همیشه رویِ بدتری برای رو کردن دارد. از حال بد به حال بدتر تنها یک عنوان نیست که یک تلنگر است به من، یا هر کسی...

از یک جایی به بعد انگار دیگر خودت نیستی، نمی دانم این نقطه رو همه تجربه می کنند یا نه ولی مطمئنم همه ی کسانی که روشنفکری را تجربه می کنند راه شان ناگزیر به این معبر می افتد. دارم از حسی حرف می زنم که دردِ فردی ات به درد اجتماعی بدل می شود. جایی که دیگر به دنبال یک تکاپوی فردی برای یه دستاورد موفقیت ...

از لطف حق هر چه سخن رانی، کم رانده ای و از نعمت ش هر چه شکر گزاری، کم گزاده ای. در بیانِ این کرم همین بس که هستی و این "هستی" بهاش به هیچ شکری جبران نگردد. لطفِ هستی چون بین، که زین هستی چه هست های ماندگار بجا ماند و چه خلق های نکو برپا شد. تو کفر نعمت به اندک نقصی کنی و او نقصان شکر نعمت به اکمل هس...

خسته ام. یه جوره ناجوری خسته ام. خودمو انگار یه جایی بین این شبکه های اجتماعی و صفحه های مجازی گم کردم. دلم یه واقعیتِ دلچسب می خواد، یه حس نابِ غیرِ گذرا. یه نوع لمس واقعیتِ شیرین که البته پایدار هم باشه. عجیب حس و حالِ خوبی ندارم نسبت به اطراف و اطرافیانم. دور و برم رو پر از غریبه هایی می بینم که ...